Bentley Journey To Kaapstad

Dec 2013

Doel bereikt: KAAPSTAD!

27 december 2013

Op weg voor onze laatste trip.Een trip van 700 km in een broeierige zon  en key veel wind.Van de beloofde goede weg is er natuurlijk niet veel in huis gekomen.De eerste 500 km was een asfalt op zijn Afrikaans,die kennen we nu al,een met veel bubbels en veel sporing.
Daar Agneta smalle banden heeft gaat ze dan ook altijd zoeken op de weg.Wie met een Bentley wilt rijden moet maar eens naar Paul komen.Hij is een echte expert.Agneta had vandaag champagne(benzine met lood) gekregen.Die was echt in haar nopjes maar niet tegenstaande dat gaf ze ons toch weer 3 platte banden.De laatste 200 km was een perfecte weg en Paul trapte dan maar stevig door.Het paard rook zijn stal.

Hier in Cape Town zitten we aan de voet van de Tafelberg.Het is hier prachtig weer.

Pasted Graphic 8

Kaapstad: de Tafelberg

Paul gaat hier nog een tijdje blijven maar ik ga asap naar Belgie want daar heb ik nog een ander plicht die roept.Mijn moeder ligt nog steeds in het ziekenhuis en verlangt naar mijn thuiskomst.

Wij Hebben het Gehaald!!! Wat zijn we reuze blij.Het was prachtig,heel avontuurlijk en zelfs plezant  maar een zaak is zeker : dit is geen reis voor watjes!!.Je moet in goede conditie zijn en sterke zinnen hebben.

Dit was dan de laatste,

Bye,bye
Bakker en mp
Comments

Etappe: Namibië - Zuid Afrika

24december2013

Vandaag de weg op voor 470km.Na 50km stonden we al naast de weg met ,je mag een keer raden :een platte band.Daarna hebben we er geen meer gehad,kunt er maar aan uit.
Rijden in Namibie is zeer simpel:vrij goede wegen en practisch geen verkeer op de lange stukken highway.De Caprivistrook was prachtig,onderweg olifanten en antilopen en apen gezien.Gisteren in de Okavangorivier lagen krokodillen.De weg naar Grootfontein en naar Otjiwarango was al even schoon dwars door het Octavi gebergte.Hier kan je kilometers rijden zonder iemand tegen te komen.De uitgestrektheid van Namibie is vanaf de eerste kilometer te zien en te voelen.Heb je iets voor,uw plan trekken of wachten....Vandaag hebben we de ene stortbui na de andere gehad.Agneta reed dus meestal onderdak.
Kerstavond zal voor ons een wandeling in Otjiwarongo worden.Dit is trouwens de eerste stad in Afrika waar een modernisering goed zichtbaar is.Je waant je hier niet meer in het echte AfrikaDe stad is proper en heeft verschillende supermarkten(zoals de SPAR) en benzinestations met alles erop en eraan.Je kan er zelf je bandendruk meten en bretellen wat we nog nergens in Afrika gezien hebben.De invloed van Zuid Afrika is hier voelbaar .Hier zien en horen we veel Zuid Afrikaanse mensen die hier veel zaken doen.Dat merk je onmiddellijk aan de netheid van de gebouwen.De meeste mensen spreken hier zowel Afrikaans,Engels en Duits .Alleen de jongeren houden zich alleen aan hun nationale taal=Engels.Ook de wegwijzers  zijn in de drie talen vermeld.Hier hebben zelfs de kerken een toren zoals bij ons.Het doet heel raar aan,op enkele honderden kilometers zo'n totale ommekeer.Wat we hier ook nog niet gezien hebben zijn moslimsGeen enkele vrouw die een kap of lange kleding draagt.

25 december 2013

Kerstdag wordt voor ons een lange trip naar Mariental.Zo'n 525km.Tot Windhoek was het gewoonweg prachtig,enorm veel groen en langs de weg vele gele bloempjes.Hoe korter we bij Windhoek kwamen reden we door het Khomas Hichland ,prachtige groene bergen tot ongeveer 1800 m hoogte.Na Windhoek reden we langs de Kalahari woestijn.Met dan nog een schroeiende zon erbij was het voor ons waarschijnlijk de warmste kerst tot nu toe.
45 graden!

Het was dan ook de eerste dag van onze trip dat we echt van de warmte wisten.Ook Agneta kon
De rustpauzes in de schaduw goed verdragen.Misschien als dank heeft ze ons vandaag geen platte banden gegeven.Vandaag nog minder volk op de weg ,alles was gesloten en zelfs in de bars wordt er geen alcohol geserveerd op kerst.Dus vandaag geen frisse Windhoek.Onderweg kregen we af en toe het gezelschap van aardvarkens,apen,geiten en ezels.

26 december 2013

Tweede kerstdag,hier heeft iedereen nog verlof,dus zal er weinig verkeer zijn.Dan profiteren we ervan om weer een serieuze trip te maken.550km tot vioolsdrift(grens met Zuid Afrika).we vertrekken goed vroeg want het beloofd weer een heel warme zomerdag te worden.De bevolking zegt dat het al uitzonderlijk warm is.Gisteren hadden we het al ondervonden.Hoe zuidelijker dat we gaan en nog meer de Kalahari woestijn volgen en overgaan in het Karasgebergte hoe warmer het werd.Vandaag bijna 50 graden in midden van de uitgestrektheid van Namibie .Dat is nu bijna 2000 km dat we bijna alleen op de ellenlange rechte wegen door Namibie rijden.We zien bijna geen levend wezen,geen sprietje groen en alleen maar gesteente en dit na Windhoek tot Zuid Afrika.Onze grote gezelschapsdame is de gloeiende zon in een wolkenloze hemel.Ik houd mijn jas en kap op ,liever nat van het zweet dan een zonneslag ,Paul daarentegen rijdt open en bloot met als gevolg een rode kalkoen naast me.

Onze laatste grensovergang was dan ook de gemakkelijkste .Iedereen bewonderde ons dat we deze trip voltooid hebben.Ongelooflijk !!!!

Pasted Graphic 7

Grens Namibië - Zuid Afrika

Pasted Graphic 9

Zonsopgang

Namibie was volgens ons een aangenaam land.Mooi en heel wat geciviliseerder .Ik ben reuze fier op Paul dat hij Agneta practisch zonder problemen door Afrika heeft geleid.Dikke proficiat van mij Paul.Morgen hopen we onze grote eindbestemming te halen.Dat zou super zijn.

Bakker en mp
Comments

Kerstwensen vanuit Namibië!

Wat ik gisteren nog vergeten ben:

Voor alle familieleden,vrienden,kennissen en volgers een zalig kerstfeest!

Hier voelt het wel vreemd aan met die warme temperaturen...
Comments

Etappe: Namibië

22 december2013

Vertrek uit Livingstone begon al in mineur.Agneta stond al met een platte band.Dus eerst die band laten maken.Op zondag,hier sluiten de meesten op zondag want Zambia is christelijk.Dat hadden we al opgemerkt aan de vele kerken..Het zijn zowel katholieken, anglicanen,protestanten,lutheranen en zelfs Jehova's.Toch iemand gevonden en op hoop van zege iemand die zijn job kent.Uit ondervinding weten we wel beter.Vertrokken dus vrij laat en de weg tot de grens met Namibië  beloofde niet veel goeds,We waanden ons bijna terug in de hel van Kenia.Gevolg weeral twee platte banden.De band was blijkbaar op zijn zondag's gemaakt.De overgang aan de grens was langs de Zambiaanse kant een lachertje !Namibië was andere koek.De customs geen probleem,de persoon aan het loket voor de roadtax moest absoluut het merk van de auto weten.Ik wees hem op de carnet met de naam Bentley.Is dat een Mazda vroeg hij,Neen een Bentley uit Engeland.Is dat een merk?Ja!Hij hoorde het precies in Brussel donderen en na een tijdje gaf hij het gelukkig op.Voor de immigratie daar was het aanschuiven want er was juist een bus aangekomen met Duitsers en die moesten natuurlijk ook een stempel hebben.Na anderhalf uur konden we verder.300m en dan de politiecontrole:het register invullen( mijn job)enPaul moest de bagage laten zien.De weg op Namibische bodem was redelijk goed dus konden  we 100 km op een uurtje afwerken.Het werd wel schroeiend heet.De Caprivistrook is vrij onbewoond en bestaat meestal uit rivieren en moerassen.Dus op zoek naar een lodge in het midden van dit nowhere.Eerst 20 km terug rijden want we waren ze voorbij gereden maar na een halfuurtje hadden we ze gevonden:namushasha lodge.Het is te doen heet water en een vrij propere kamer.Agneta onderdak en veilig en tyre service van de lodge op de koop toe.

Pasted Graphic 4

Namibië: hulp door Engelsen die daar woonden, met de platte banden

23 december 2013

Vertrokken voor een lange trip.Dat dachten we tenminste.Hoe korter we bij Zuid Afrika komen hoe meer problemen er zijn.Het is net of we mogen er niet op tijd geraken.Paul wilt met nieuwjaar in Cape Town zijn en ik heb beloofd aan mijn mama(die nog altijd in het ziekenhuis is)dat ik in Belgie  zou zijn.De weg is redelijk goed maar na 200 km begeven weer de banden.Volgens mij vanwege de hitte maar Paul zegt dat dat flauwekul is.Het kan wel maar het valt toch op als het te warm wordt dan gebeurd het.Op 25 km van onze avondbestemming klapt de derde.Iemand tegenhouden en met een band naar de tyre service.Ik blijf alleen achter met Agneta naast de baan.Dan begint het nog te regenen. Dichtleggen dan maar .Zo goed en zo kwaad als het maar kan moet mp het maar oplossen.En toch blijf ik van alle tegenslag de schuld krijgen.Dus weer een drietal uren verloren.Die verduivelde slechte binnenbanden.Naar het schijnt worden de binnenbanden in Korea gemaakt.Wij zijn er nu wel de dupe van.We zitten hier weer in een lodge!Hakusembe Lodge in Rundu.Hotels zijn hier niet wel overal lodges.Deze lodge ligt aan de okavongorivier.Aan deze kant is het Namibië en de overzijde is Angola.De lodge ligt weer midden in een moerasstreek,dus weer met een gravelweg.Agneta heeft een totaal andere kleur gekregen namelijk beige van al het gedroogde slijk.

Pasted Graphic 6

Agneta in’t beige...

Aan al de verschillende geluiden te oordelen waant ge u wel in een brousse.Misschien kunnen we morgen in Grootfontein andere binnenbanden krijgen.Dat weten we morgenvroeg pas.
We hopen morgen de dag zonder platte banden door te krijgen.

Comments

Etappe: Zambia deel 2

Laatste dag Zambia.

Na een nachtje in weer een typisch Afrikaans hotelletje met weinig sanitaire accomodatie en enkel basic food trekken we naar Livingstone.Deze dag vertrekken we met een overdekte Agneta.Het is somber,winderig en regenachtig.Dit is onze eerste slechte start met het weer.Ook de weg is de eerste 200km niet opperbest.Weer heel bumby.Zou de weg tot Livingstone(450km)zo blijven?Na Choma is de weg helemaal goed te noemen en Agneta kan weer volop rijden ,alhoewel ze weeral slechte benzine gekregen heeft.Deze streek is vrij groen en iedereen doet hier aan landbouw.We zien ook veel landbouwscholen en veel boerderijen.De ene met suikerriet of koffie of katoen of simpelweg groenten.Hier loopt er geen vee meer over de weg.In de namiddag bereiken we Livingstone in een hevig onweersbui.We willen deze keer een goed hotel want na drie dagen een kattenwasje verlangen we nu naar een echt bad en goed eten.We vinden er een vlak bij de Victoria Falls.Omdat we toch al nat zijn  besluiten we maar onmiddellijk naar de Falls te trekken want daar worden we toch nog natter .Door het regenseizoen is er een overvloed van water en genieten we zeker van het donderend geweld 100m diep.Het in echt zien is toch wel imposant.Het hotel ligt ook in een nationaal park waar giraffen,zebra's en apen vrij rondlopen.De terrasdeuren houden we best gesloten of de apen zitten binnen.

Dit wordt dan onze laatste dag in Zambia.De wegen waren toch beter dan verwacht en van de politie,waar iedereen ons voor verwittigde voor het schrijven van boetes,hebben we geen last gehad.Ze vroegen nergens onze papieren alleen:where are you from and where are you going.Er waren ook veel minder wegcontroles dan in Malawi.
De bevolking was echter des te meer nieuwsgierig.We konden nergens een stop inlassen of in een mum van tijd stond het halve dorp rond
ons en ze zouden zelf in de auto kruipen.

Morgen gaan we de grens met Namibië over.Ons laatste land voor Zuid-Afrika.We verlangen allebei nu echt naar Cape Town.We hebben Afrika wel gehad!

Bakker en mp
Comments

Etappe: Zambia deel 1

Op weg naar Zambia.De route was vrij goed en bijna geen verkeer.De km rolden zo vrij snel onder de wielen.Aan de grens viel alles nog mee.Wij hadden al een verzekering en onze vaccinatieboekjes waren in orde en Agneta had zoveel belangstelling dat ook hier niemand eraan dacht van alle controle volgens het boekje te doen.Dus geen chassisnummer en geen controle van de bagage.Met ongeveer een uur lopen van de ene hut naar de andere waren we er van af.Zambia verschilt hier niet zoveel van Malawi alleen dat de mensen hier in lemen hutten met rieten daken wonen.We volgen de Great East Route die komt van Livingstone over Lusaka en zo naar Malawi en Tanzania.Vandaag hadden we zelfs een dag ZONDER platte band.Gaan de problemen dan toch voorbij zijn? Wel regelmatig een flinke bui.Het regenseizoen is hier begonnen.

Pasted Graphic

Zambia: dealers langs de weg

20 december 2013

Op weg naar Lusaka(hoofdstad).de eerste 100km heel slechte weg met veel humps    en wasbord en dit zelf op een asfaltweg.Gelukkig niet te veel trucks.Tot nu toe hadden we alleen koeien ,honden,ezels en geiten als vee op de weg tegengekomen maar hier in Zambia lopen er geen ezels maar wel zwarte varkens.Dit zijn de eerste varkens die we hier in Afrika zien.Hier wordt veel aan landbouw gedaan.Koeien trekken hier een soort houten ploeg(van een boomstam gemaakt) voort.voor de rest moet heel de familie ook kinderen mee hakken op de velden.Naast de weg wordt  houtskool,groenten en fruit verkocht.
Pasted Graphic 1

Zambia: verkoop van houtskool langs de weg

Lusaka doorrijden is weer geen lachertje.Een volledig uur om er door te geraken en dan nog een fikse onweersbui.Het lijkt dat we iedere namiddag vanaf een  uur of drie onweersbuien krijgen.Dat is al drie dagen op rij.Paul had het anders vandaag wel naar zijn zin.De laatste 200km was de weg vrij goed en Paul kennende,hij trapte zeker niet zacht op de gaspedaal.Hij begint Cape Town te rieken,het moet vooruitgaan nu.

Pasted Graphic 2

Fotookes maken onderweg in Zambia

Pasted Graphic 3

Zambia: lemen huizekes onderweg

Bakker&mp
Comments

Etappe: Malawi

17 december 2013

Op weg naar Malawi.De laatste km in Tanzania waren wel echt de moeite waard.Wonderschone natuur,groene bergen(zelfs heel steil)vele bananenplantages en enorm veel velden met thee.Een zeer vruchtbare streek.Enorm veel politiecontroles op de weg.Tweemaal een snelheidsovertredingen gekregen (30000 tsh) =15€ verder alleen tegengehouden voor allerlei  informatie van de wagen.Tot tweemaal toe vroegen ze of het een motorfiets of een auto was..Paul gaf als antwoord:het is een dubbele motorfiets.In heel Kenia hadden we bij het inkomen van een dorp of stad een hoop Speedbumps in Tanzania waren er ook maar daar noemde ze Speedhumps.Er waren er heel smerige bij.Voor Malawi hadden wij als inwoners van de Eu geen visa nodig voor minder dan 3maanden verblijf.De overgang aan de grens met Malawi ging vrij  vlot.Ook deze keer geen chassisnummer tot groot jolijt van Paul.
Malawi is het armste land van Afrika.Het heeft enkel zijn prachtig groene bergketen en zijn zoetwater meer.Veel verkeer is er niet want de mensen hebben geen auto of brommer.Alles gebeurd te voet of per fiets.Op de weg was er dan ook veel volk te zien,Vandaag ook weer 3 platte banden.We weten nu wat de oorzaak is van die vele platte banden.Slechte kwaliteit van de binnenbanden.Die scheuren allemaal op de lasnaad.Dus we weten nu al dat we er nog zullen krijgen.Ook de krik liet het afweten.We moesten dus rekenen op een toevallige voorbijganger..
We kwamen ook weer een van de twee motorrijders tegen die we in Moyale hadden ontmoet.
Morgen richting Lilongwe en misschien als we geen tijd verliezen met platte banden kunnen we Zambia inrijden.Nu beginnen we echt aan de laatste landen.Agneta rijdt als een zonnetje maar die vervelende banden houden ons nu op

18 december 2013

Terwijl Paul voor de reparatie van de reservebanden was kreeg ik contact met Wim .Dit is een Belg die al 30 jaar in Malawi woont en met een Malawiaanse getrouwd is.Hij heeft vier kinderen waarvan er twee in Belgie aan de unif van Gent studeren.De andere twee zijn hier in Malawi.Hij zelf is een leraar en verdient zowat 150 € per maand.Zijn vrouw runt een paar winkeltjes en verhuurt een paar huisjes en zodoende hebben ze voldoende om de maand rond te krijgen.Malawi is een van de meest arme landen van Afrika.De economie van Malawi boert echter slecht.De munt devalueert alsmaar en alles wordt maar duurder.De benzine die van slechte kwaliteit is(vermengd met ethanol)kost 1,60€.Malawi moet het hebben van zijn thee,tabak,suiker,rijst en een beetje koffie.Sinds twee jaar is er een Canadese firma bezig met een uraniummijn.Het afval water lozen ze in het Meer van Malawi met  een grote vissterfte als gevolg.Ook is er een vete ontstaan tussen Tanzania en Malawi omwille van het eigendomsrecht van het meer.Naar het schijnt hebben ze een oliebron ontdekt onder het meer.
In de hotels werkt er meer personeel dan er gasten zijn.Het personeel kost hier niets want de kosten op het loon zijn niets of nihil.Toch leveren ze een heel goede service.Vandaag zijn we naar Lilongwe(hoofdstad) gereden en ditmaal maar een platte band gehad.Er blijkt beterschap aan te komen.Morgen trekken we naar Zambia.Weer een totaal ander volk naar het schijnt.Dat zullen we morgen wel ondervinden.
Tot morgen
Comments

Etappe: Tanzania deel 2

15 December2013

Als je spreekt van een
rampdag dat is dat zeker deze dag geweest.Het begon allemaal vrij mooi .De weg was zeer goed en het rijden door Mikumi reservaat( was het enige waar we met Agneta doormochten)was prachtig.We zagen giraffen,zebra's,baboons en antilopen.Daarna kwamen we in de bergen.De Udzungwa Mountains,gewoonweg schitterend.Ze waren wel heel steil en Agneta kreeg het snel heel warm.Het was ook bloedheet en omwille van de vele trucks die met een slakkengang naar boven kropen was Het voor Agneta op een bepaald moment teveel.Ze weigerde van voort te klimmen.Dus stoppen en afkoelen.Maar we waren op een gevaarlijk gedeelte stilgevallen en ze wilde niet terug starten.Achteruit bollen dan maar ,Paul gevallen en ik nog vrij snel aan het stuur gedraaid richting bergkant en de handrem opgetrokken.Oef,dat liep goed af alhoewel ik me in gedachten zag liggen in de ravijn.Eventjes iedereen op adem komen.na een halfuurtje rust startte Agneta terug.Eens Iringa voorbij was de pret eraf.De weg werd slecht zelfs heel slecht met veel sporingDeze route wordt gebruikt door de trucks tussen Dar El Salaam en Zambia(vooral fuel trucks).Een platte band was het gevolg.

Maar de pech stopte niet,een tweede platte band kwam.Net voor het donker werd kwam de derde (het was of de duivel ermee speelde)Wat nu ,we hadden maar twee reservebanden.we stopten in een klein inlands dorpje.Kan hier iemand een band plakken?Eerst iemand zoeken die Engels verstaat.Een oudere kwam ons helpen hij zou met een jongere zorgen dat de band geplakt werd.De band op de moto gebonden en hij erbovenop en zo naar het volgende dorp (8km)verder.Het werd stilaan donker en we moesten nog 75km doen.Ik kreeg het al,bijna geen licht en iedereen rijdt hier met grote licht op.Na een uur kwamen ze er terug aan.Paul met volle moed ,ik met grote angst reden we verder.Met een snelheid van 50 km /u kropen we de duisternis in.Levensgevaarlijk,niet alleen de trucks maar ook de voetgangers zonder licht maakte alles dubbel moeilijk.En de pech hield maar niet op.Op 10km van onze bestemming terug platte band.Dat kan toch niet!Deze keer op een steile berghelling.Vrij snel stopte er een landcruiser met heel vriendelijke Tanziaanse zakenmensen.Ze zaten in de transport.We hebben deze trip iets met transport bedrijven.Ze bleven bij ons want volgens hen was deze plaats heel gevaarlijk.Vele trucks geraken de berg niet op en staan dan stil(overladen).In de nacht komen dan inboorlingen en die beroven de mensen.Een van de twee mensen had zelfs een revolver bij.Ze hielden iemand tegen en gaven twee banden mee voor te maken(het was in tussen al 22u.)Paul bedacht iets: ik ga die andere kapotte reserveband proberen op te pompen met de compressor.Het lukte!Toch iets dat meeviel.Zo brachten ze ons naar het dichtbijzijnde hotel.Het was niets bijzonder maar we lagen om 1u s'nachts doodop in een bed.

Morgen gaan we alle banden eens goed bekijken want het probleem ligt waarschijnlijk bij de spaken die omwille van de slechte weg schuren tegen de binnenband.Een garage van Goodyear repareerde alles.hopelijk deze keer goed.Paul liet een extra tape over de uiteinden van de spaken plakken.Alle benzinefilters van hun vuiligheid verlost ,nieuwe bougies en nieuw koelwater en zo kunnen we morgen dan (hopelijk)zonder problemen verder Malawi binnen.

Bakker en mp
Comments

Etappe: Tanzania deel 1

14 december 2013

Na een nachtje aan de voet van de Kilimanjaro  vertrokken we richting Morogoro,zo'n 550 km.
Vanuit Het thuisfront had ik slecht nieuws ontvangen  mijn moeder(86j) heeft een ongeval gehad en ligt in het ziekenhuis.Op het ogenblik is alles nog niet ok.Misschien moet ik wel eerder naar Belgie .We zien wel.Dus besloten we zo snel mogelijk cape Town te bereiken.

Gisteren liet de Kilimanjaro zijn besneeuwde top niet zien. Deze morgen torende de witte top  wel boven de wolken.de eerste 200 km vielen wel lelijk tegen met heel hobbelige wegen en regelmatig een detour.Ze zijn de weg goed onder handen aan het nemen.Hier worden de wegen ook stuk gereden door het transport en de matatu's( bussen).We zien echter dat de vrachtwagens regelmatig op de weegbrug moeten.Dus daar doen ze wel iets aan.Aan politiecontroles mankeert het hier ook niet.Eentje wilde geld hebben maar zijn overste kwam eraan en  toen zei hij doorrijden.Iedereen verwittigde ons dat we moesten oppassen voor de politie langs de weg maar deze was de eerste die probeerde ons geld afhandig te maken.

Tanzania is tot nu toe volgens mij het schoonste Afrikaans land dat we al gezien hebben,Het is heel groen en zowel heuvelachtig als vlak.Alles kweken ze hier,zowel landbouwproducten als groenten en fruit.Naast de wegen stallen ze al hun producten uit.We kochten pruimen,heel lekker zoete.Ook hier rijdt het merendeel van de jeugd met brommers net als in Kenia.
Vandaag was het weer heel warm.Maar goed zei Paul want die friste was ik al beu.Die wil zeker niet denken aan de Belgische winter.Morgen waarschijnlijk grens Malawi.

Dag!
Paul en mp
Comments

Etappe: Kenia en Tanzania

12 december 2013

Toen we vertrokken uit Isiolo richting Nairobi Kramer een motard naast ons rijden.Hij had over ons horen praten in Moyale.Het was een Nederlander en vroeg of we zin hadden in een bakje  koffie.Paul zei met veel plezier.na dat we een plekje naast de weg gevonden hadden kon Paul zijn vuurtje boven halen.Na enkele minuten hadden we een heerlijke koffie met verse gebrande koffiebonen.Voor mij veel te sterk maar voor Paul hemels.Ook hij had heel wat tijd verloren in Israël omdat hij zijn moto op de boot moest zetten naar Egypte.In Egypte hadden ze wat spullen van hem gejat.Na een tijdje kregen we gezelschap van verschillende zwarten .Er waren volgens onze schatting kinderen van een jaar zes à zeven met machetes zo groot als hun zelve bij.Dat vonden we wat bevriezend en vroegen of ze niet konden vertrekken.Met wat steun van de andere omstaanders gingen ze dan toch weg.Een beetje later kwam ook Peter uit Polen met zijn fiets erbij.Hij was met de bus vanuit Moyale naar Isiolo gekomen.Na het nemen van foto's ging iedereen zijn weg.De motard ging ook asap naar Cape Town.

In Nairobi regende het en was het heel wat frisser.Alles was gesloten voor vier dagen want Kenia vierde zijn vijftig jaar onafhankelijkheid.Paul wilde Agneta eens een goede service beurt geven na de  verschrikkelijke  hel van Kenia,Na wat zoeken vond hij dan toch een garage.Ondertussen zijn we de evenaar overgestoken en bevinden we ons in het zuidelijk halfrond.
Hier zien we de eerst echte zwarten.In Ethiopië hadden de mensen een iet wat lichtere tint omdat daar nog wat Arabische invloed is.Ook hebben deze zwarten volgens ons een wat meer agressief uiterlijk,alhoewel we daar niets van ondervonden hebben.Het hotel in Nairobi was een verademing na al de vorige.Hier genoten we van een heet bad en de was werd gedaan en terug Europees eten.

Pasted Graphic 1
Markt in Isiolo

13 december 2013

We vertrekken richting Tanzania.Na 170 km kwamen we aan de grens.Eerst de weg onderbroken.Langs een modderige detour kwamen we aan de Keniaanse grens.Onze exit en die van Agneta ging vrij vlot.Op naar de Tanziaanse border.Wat een chaos daar.Eerst de douane.Voor het eerst geen chassisnummer,tot verwondering van Paul.Omdat er zoveel belangstelling voor Agneta was werd het voor Paul haast onmogelijk om uit de wagen te komen.Dus ging ik maar op jacht naar een transit visa.Na het invullen van de ondertussen reeds gekende formulieren,vingerafdrukken en irisscanning begon het aanschuiven voor de visa.Paul moest ook zijn vingerafdrukken komen zetten maar ik zei dat hij niet uit de wagen kon en na een vluchtige blik op de wagen zei de man " ok".Voor 60 dollar kregen we onze visastempels in de paspoorten.Alweer was er een uur voorbij.We wilden zo recht mogelijk naar het zuiden rijden maar na enkele km merkten we dat we niet aan een tweede hel konden ontsnappen.Dus omkeren en de grote weg nemen.Wat meer km maar waarschijnlijk rapper.Naast deze weg zagen we al huizen opgetrokken in steen en met een platen dak.Tanzania lijkt wat meer geciviliseerd .Paul had de indruk dat het wat properder was maar ik merkte er niets van.Hier was het terug wat warmer en de voorspelde regen bleef uit.We reden richting Moshi aan de voet van de Kilimanjaro .Dehoogste berg van Afrika met zijn 5892 m .De top was echter helemaal in de wolken,zodoende konden we de Afrikaanse eeuwige sneeuw niet zien.We vonden een hotelletje met een tuin achter een hek,Agneta stond veilig.In heel Afrika valt om de haverklap de elektriciteit uit.Daar worden we nu al aan gewoon.De luxe die we thuis hebben zullen we na de reis des te meer apprecieren.
Morgen verder.
Mp em
'N Paul
Comments

Etappe: Ethiopië deel 3

6 december 2013 ethiopie.

S'Morgens vroeg vertrokken uit Awassa voor een tocht van 500 km naar Moyale.Echter na een twintigtal kilometers wisten we al dat Moyale niet voor vandaag zou zijn.We proberentoch maar zover mogelijk te geraken.Zo'n slechte weg had ik nog nooit gezien laat staan durven erover rijden.Geen metertje zonder een Potholes,nog geen kleine ook niet.De weg die Agneta had verteerd in Djibouti was een enkel een voorproevertje.Niet menselijk,dat Agneta dat zonder kleerscheuren heeft kunnen verwerken is voor mij nog steeds een raadsel.Meermaals voelden wij ons als de wielrenners die moeizaam een col opklimmen.Die worden ook toegeroepen door het publiekOok wij moesten steeds klimmen en draaien en keren om de putten te vermijden.We reden door hagen van mensen die ons lachend en wuivend "who are you from" riepen.Soms hadden we de indruk dat ze ons uitlachten.Wie komt nu met zo oud ding op deze wegen rijden?Van ver hoorden ze het speciale motorgeluid van Agneta en bleven staan en draaiden hun om of renden uit hun hutten om te zien hoe goed Paul de auto door de putten looste.Daarna ging de duim omhoog.We stopten dan maar in Yabello na een rit van ongeveer acht uur.De plaatselijke garde stelde zelf voor om Agneta heel de nacht te bewaken.En ja hoor,hij ging zitten op een meter afstand van de auto,met het geweer om de schouder.Onderweg hadden we heel veel politie gezien,allemaal sprongen ze in houding en heette ons welkom.Controle doen vonden ze niet nodig en zo konden we altijd doorrijden.

7 december 2013

We vertrokken om 8 uur en hoopten ze op tijd in Moyale te zijn en misschien konden we dan nog een deel van de helse trip doen.Van de 200 km die we moesten afleggen was de eerste 100 km perfecte weg (Chinezen zijn een snelweg aan het leggen tussen Mombasa-Nairobi-Addis Ababa) de andere was wederom een hobbelweg .Op de middag kwamen we aan in Moyale.We kregen vrij onmiddellijk te horen dat de grens gesloten is omwille van vechtpartijen tussen plaatselijke stammen.Hier kwamen we in kontakt met verschillende overlanders,Nederlander,pool,Engelsman,een Russisch koppel en het Belgisch koppel waarvan ik al heel de weg hun blog volgde.Zij zitten hier vast want hun versnellingsbak is aan flarden.We zijn aan het proberen om in groep te mogen vertrekken.De Keniaanse militie zijn bezig met de grens aan het beschermen en de rebellen te verjagen want er geraken steeds meer overlanders vast.Ook een massa Kenianen die aan de grens wonen lopen over naar Ethiopie.

9 december 2013

We vertrekken  om 7.30 u in de morgen met zes personen .Anderen vertrekken iets later met een gehuurde landcruiser.Simon en lore vertrekken ook maar hun busje moet op een truck tot in Nairobi.Deze zijn natuurlijk ook blij want in dit dorpje (weinig van betekenis)zes dagen vastzitten is alles behalve prettig.De meesten gaan ook naar Cape Town.Misschien zien we mekaar nog wel eens.we zijn om twee uur aan gekomen in Marsabit Dit is het eerste dorpje na de hel van noord Kenia.Wij en Agneta hebben de hel heelhuids overleefd.Een goed bad hadden we best kunnen gebruiken Maar in  zo'n Afrikaans dorpje mag je al van geluk spreken als je een douche hebt .Ik ben reuze blij dat we de hel overleefd hebben,het was een echte hel.500 km putten,keien wasbord wegen en zo verder ,je kan het gewoon niet verdenken.Ik heb meerdere keren angsten uitgestaan ,alleen al van de gedachte dat je  in het midden of nowhere met stukken zou staan.Maar ja ,zoals Paul altijd zegt ik ben te pessimistisch.Morgen nog een 100km slechte weg en dan denken wij dat het ergste achter de rug is.Het hotel is echt beneden alle pijl.

10 december 2013

Die 100 km was nog erger dan alles wat we al gehad hebben.Het was dan ook een ware hel om door te rijden.Van de wasbord daverde de uitlaat los.Zonder uitlaat verder met het lawaai van een Spitfire.Laatste 100km eindelijk prima weg en dan platte band.een echte pechdag dus.
Gelukkig is het Bomen Hotel in Isiolo aanvaardbaar voor ferranji(blanken) en hier hebben we een mekanieker die de uitlaat voorlopig kan terug bevestigen.

Dag, Paul en mp
Comments

Etappe: Ethiopië deel 2

5 december 2013

Na onze lange en vermoeiend rit naar de stad van vijf miljoen inwoners hebben we gisteren een rustdag genomen.Ideaal voor achter een yellow Card verzekering te gaan voor de komende landen in Afrika.Volgens de lonely planet boeken zou die in Ethiopie het goedkoopste zijn.En inderdaad,voor  58 euro hadden we een third-part verzekering voor de rest van de te komen landen.Agneta kreeg op haar beurt ook een herstellingske.Een Ethiopische lasser fikste haar spatbord terug op zijn plaats.Dit voor 4 euro.

Die Ethiopiërs zijn toch wel een volk apart.Nooit gekolonialiseerd ,een eigen taal(amharic),een eigen alfabet,een eigen kalender en zelf een eigen uurregeling.Van een eigen kalender kregen we in Mille (een echt Afar dorpje)  het bewijs.De hotelrekening werd opgeschreven op 23 maart 2006.dus hier in ethiopie zijn we ineens acht jaar jonger.Na een goede nachtrust en vooral een goed warm bad reden we vandaag zuidwaarts,richting Awassa.Dit was een vrij goede weg die deze keer niet door trucks werd ingepalmd maar wel door het vee en door het plaatselijk vervoermiddel,een kar voortgetrokken door ezels.Het vee,koeien,geiten en ezels ,eisen hun voorrang op .Ze steken de straat over wanneer zij het willen.Deze streek is de meest vruchtbare strook van Ethiopie.Er zijn verschillende meren die ontstaan zijn door een slenk.Hier is namelijk een breuklijn van noord naar zuid .De riftvallei.Geologen voorspellen dat Afrika ooit in tweeën gaat scheuren door deze breuklijn.Hier wordt veel aan landbouw gedaan.Naast de weg zijn ontelbare kleine stalletjes waar de mensen zowat alles proberen te verkopen.We zagen zelfs een wijngaard en natuurlijk ook bloemen kwekerijen.s'Avonds hebben we een Ethiopisch wijntje geproefd.Een veel te zoet spul dat in een bierflesje is gestoken.Niet echt lekker,hun bier is des te beter.

In het meer van Awassa zagen we Hippo's en verschillende soorten vogels,allemaal om ter mooist.Ethiopie is een van de meest veiligste landen van Afrika.De bevolking is zeer vriendelijk maar te opdringerig.Je kan niet eventjes stoppen voor iets te eten of voor een sanitaire stop of je bent ineens omringd door een hoop zwarten.Ze rijzen op uit het niets.Kinderen beginnen onmiddellijk te bedelen.Volgens ons worden ze zo groot gebracht.In Addis Ababa krijg je een boete als je ze iets geeft.Waarom?We weten het niet juist,ofwel omdat ze een gevaar betekenen op de weg ,ze lopen tussen de rijdende auto's,ofwel worden ze zo aan gespoord om toch maar niet te werken.

Morgen trekken we richting grens met Kenia.Eerlijk gezegd ben ik voor de volgende paar dagen niet zo gerust.Kenia blijft een slechte reputatie te hebben.We zien wel

Tot dan
Comments

Etappe: Ethiopië deel 1



Richting Ethiopie. Djibouti-Addis Abeba is wel een klein 1000 km. Dat is natuurlijk teveel. We proberen zo ver mogelijk te geraken.We moeten door de steenwoestijn en door het vulkanisch gebergte.De natuur is wel overweldigend maar de wegen,levensgevaarlijk.

Potholes: putten van wel een halve meter diepte.Het vrachtverkeer is tien maal drukker dan in Iran.Ethiopie moet alles naar Djibouti brengen want zij hebben geen zee.Bloedheet was het dan ook nog en snel kwamen we erachter dat we  met een 20 km per uur niet ver zouden raken.De weg van Djibouti naar Dikhil was redelijk.De Europese unie(ik veronderstel via Frankrijk )had de weg vernieuwd.Wat ge vernieuwd noemt.Na Dikhil was het echt niet meer te doen.Meer naast de weg in het zand dat was veiliger.Aan de grens van Djibouti geen enkel probleem ,op een kwartier was alles geregeld.Het was natuurlijk wel wat zoeken tussen al die hutten.Maar er is altijd wel iemand die de "ferranji"(blanke gezichten) wel de weg wijst.

De Ethiopische grens was wel wat anders.De paspoorten die waren vrij snel ingeschreven.Alles met de hand en ik moest zeggen hoe.De douane die wilden laten zien dat ze alles volgens de letters deden.Chassisnumber moesten ze zien.De bagage werd dooreen geschud,serienummers van de laptop en van de camera's,alles moest op het papiertje staan.Ik zei: ik moet een imput stempel hebben in mijn carnet.Welke stempel?Dat weet ik niet ,maar "i need a stamp".Na wat rond geloop en wat gebel werd er ineens een stempel uit de schuif gehaald.Of dit de juiste is dat interesseerde me niet.Er stond ene in met de juiste datum en een handtekening.Na een uur konden we verder.Nu nog aan benzine geraken,iedereen rijdt met diesel.Na verschillende tankstations te zijn binnengereden had er een op de black market benzine.wel duurder natuurlijk maar we hadden er.

De weg in Ethiopie was een stuk beter.Agneta kon toch ongeveer 90 km per uur rijden op sommige stukken.Na 8 uur bereikten we Mile.Dus ergens iets zoeken om te slapen.Een hotelletje(een verbeterde hut)het was proper en we konden ons toch wat verfrissen.Uit de douche kwam practisch geen water,3 sprieten,genoeg voor onze gezichten terug wat witter te krijgen.Als avondeten kregen we een injera voorgeschoteld .Een ietwat zure pannekoek met geitenvlees.Het vlees was niet slecht.Daar een fris Ethiopisch pintje bij.Dat smaakte echt goed.De vrachtwagens rijden hier dag en nacht maar wij niet.Dat is levensgevaarlijk.Naast de weg zie je vele verongelukte vrachtwagens en duizende banden.Morgen het tweeds stuk naar Addis Ababa.

De rit naar Addis Ababa was heel leuk tot Nazeret.De weg was niet altijd goed,veel onderbrekingen waardoor we in het zand moesten.Zoeken achter benzine was geen lachertje.Het laatste deel naar Addis Ababa:moordend.Heel slechte weg en overbevolkt door de trucks.Oude,versleten diesels die niet vooruit gaan en heel wat viezigheid uitspuwen.Vandaag is niet alleen ons uiterlijk zwart maar ik denk ook onze longen.Geen benzine alleen stinkende diesel en zwarte rook.Een stofmasker hadden we heel goed kunnen gebruiken.Ook Agneta heeft veel afgezien,het spatbord is gebroken aan een kant.Dat heeft ze te danken aan een van die verschrikkelijke Potholes .Als ik geweten had dat Addis Ababa zo'n chaos was dan had ik dat Paul en Agneta niet aangedaan. Ik heb moeten beloven dat dit de laatste grote city was.

Bye
Paul en Marie-paule
Comments