Bentley Journey To Kaapstad

Nov 2013

Etappe: Djibouti deel 2

Op 28 november werd ons beloofd dat we Agneta terug kregen.
Na twee dagen zoeken achter ons paspoorten(bij het inkomen van Djibouti zou iemand ons komen ophalen en voor de paspoorten zorgen) kregen we ze eindelijk terug.ze moesten nog nieuwe foto's hebben ,nogmaals een controle doen enz...Nu geef ik nooit of nooit nog iets af ,als ze iets nodig hebben moeten ze me meenemen.Daarna zijn we begonnen met de andere papieren.Eerst de nodige toelating voor Paul om in de haven te kunnen,iemand die niet werkt in de haven kan die ook niet betreden.Dat kennen we al van in Dubai.Dan een verzekering voor Djibouti en voor Ethiopië.

Goed dat we iemand hebben die ons helpt want hier is niets maar dan ook niets aangegeven.Het is hier net een brousse van gebouwen en straten zonder namen.De boot ging aankomen vrijdag om 1 uur s'nachts en ze gingen Paul komen halen om 7uur 's morgens om als eerste de auto van de boot te halen.Inderdaad de beloofde chauffeur was er,wat ons verwonderde want het was vrijdag (ook hier weekend).In de haven was er geen boot ,die lag nog te wachten om  binnen te mogen.De boot die op zijn aanlegplaats lag was nog niet vertrokken want die was verkeerd geladen.Dus daar moesten eerst verplaatsingen gebeuren.Uiteindelijk arriveerde de boot om 15uur.Terug Paul terug naar de haven,met zijn pasje,veiligheidsgilet enz..,maar neen,hij mocht niet op de boot.Een of andere Arabier moest de toelating geven en die was niet te bereiken.Na een tweetal uren gaf de captain of de boot zelf de toelating want de rest moest er ook af.Agneta was in perfecte staat en startte onmiddellijk.De captain was zeer verwonderd, hij was ervan overtuigd dat we haar van de boot moesten duwen.Paul vroeg of hij hem met goede sigaar kon plezieren voor de goede verzorging van Agneta.Neen,geen sigaar maar wel een ritje met de wagen.Zo gevraagd zo gedaan.De Italiaanse captain kon niets anders zeggen dan "it's a miracle". Nu kwam natuurlijk het volgende probleem we moesten uit de haven geraken.Geen douane dus geen buiten komen aan.Dus Agneta terug opgesloten in een hangar(hopelijk ook veilig) en dan maar proberen op zaterdag om ze buiten te krijgen.

Zaterdagmiddag nog steeds geen sprankeltje hoop om Agneta vrij te krijgen.Door te zeggen dat we medicatie nodig hadden mocht Paul met een zekere Ilmi naar de haven.Ilmi kende iedereen op de haven en die begon van de ene persoon naar de andere te lopen.Na een paar uur kwam hij met een formulier 4 aan.Invullen en carnet.Op een twee drie stond de stempel erin.Om half vijf mocht Paul de auto halen.Nog zo'n vijftig papiertjes en stempeltjes en een paar keer "chassisnumber" verliet Paul om 7 uur de haven.Agneta was terug bij ons zonder een schrammetje of mankement.OEF......

Nu verder naar het volgende...

Bakker en mp
Comments

Etappe: Djibouti deel 1

Onze eerste dag op Afrikaanse bodem: Djibouti.
Een land kleiner dan Belgie,met ongeveer een 700000 inwoners op een opp. van ongeveer 23000km2,dus zo wat 34 inwoners per km2.
Djibouti heeft zowel steenwoestijn als oud vulkanisch gebergte.Vroeger dreven de Egyptenaren al handel met dit land,daarna kwamen de Arabieren en in de 19 eeuw de Fransen.Het werd onafhankelijk vanaf 1977.

De bevolking is voornamelijk Somalisch(de Afar stammen).deze wonen voornamelijk in de woestijn en trekken rond als ze geen voedsel of water meer vinden.Ze breken hun koepelvormige hutten op en gaan met hun kamelen naar een andere plaats.De meeste hebben een stok of anders een kalasnjikov bij. De rest bestaat uit een mengeling van djiboutiers met Ethiopiërs,Arabieren en Soedanezen.

De bevolking hier werkt tot ongeveer 13u.
Dan komen de leveringen van qat aan.Deze komen voornamelijk uit Ethiopië.Qat is een soort drugs dat ze verkrijgen door op de groene bladeren van de plant te kauwen.Het moet zo vers mogelijk gebruikt worden.Na ongeveer 1 a 4u begint het goedje te werken .Ze gebruiken het voor het gevoel van de vermoeidheid en de honger te verdrijven.Ze liggen dan zo goed als KO en hun wangen staan bol van het groene spul. De groene zever loopt uit hun mond,de ogen troebel,wel iets dat wat eng overkomt.

De stadskern is erg slordig en vuil met heel kleine winkeltjes en veel leurders en veel bedelende kinderen.Djibouti is waarschijnlijk de juiste overstap van eten met gouden lepeltjes naar met handen eten. We zullen dat binnen enkele dagen wel aan de lijve ondervinden.

Tot dan
Bakker en mp
Comments

Etappe: Bye-Bye Dubai!

Agneta moest haar maar eens laten keuren door de "customs". Maar wat dacht je,natuurlijk niet in een twee drie, neen hoor.

De eerste waren gesloten,het was namelijk hun weekend.Dan op zoek naar een tweede.Die moesten natuurlijk"chassisnummer"zien,motorkap open en dan maar doen of ze iets zagen.Eindelijk hadden we dan onze exit in de carnet staan.maar nu kwam de kat natuurlijk op de koord.met deze exit mocht de wagen niet meer uit de haven en de boot vertrok nog niet vandaag.
Er was ons namelijk beloofd dat Paul de auto als laatste op de boot mocht zetten en haar ook mee helpen vast maken.Na heel wat telefoontjes kregen we dan toch gedaan dat ze in een gesloten ruimte kon staan voor een nacht en de volgende morgen kon Paul Agneta op haar plaats zetten.Voor we echter bij de boot waren moesten we vestjes en veiligheidsschoenen aandoen.Niet alleen Agneta had heel wat beziens,ook ik,wat doet nou een vrouw in onze haven? Voor al dit gedoe was er weer een volledige dag voorbij.

Op 24 november vertrok Agneta onder het waakzame oog van de Italiaanse captain.Dan ons,na al de nodige papieren( heel dure visa voor Djibouti) en de verschillende contacten met de mensen ,die ons zouden begeleiden om in de haven van Djibouti als eerste de auto van de boot te halen,konden we op maandag 25 november een vlucht van 3uur naar Djibouti nemen.Met toch wat tranen in de ogen namen we afscheid van onze redder in Dubai,Thierry Seys.

Wederom was het voor Paul een kleine nachtmerrie,een Boeing 737 met nauwe zitjes.We vlogen bij heel helder weer en zo doende konden we genieten van de uitgestrektheid van de woestijn over Oman,Stuk Saoedi(waar we nu duidelijk de pest aan hebben) en Jemen.
In het vliegtuig kregen we al meteen onze eerste contactman Mohammed Asour. Hij zal ons begeleiden voor al het papierwerk in Djibouti als tevens voor de nodige verzekeringen voor alle Afrikaanse landen die we gaan doorkruisen.Een heel toffe ,nette en vriendelijke kerel.Hij had van Hans De Jong ,persoon van DPWorld,onze beschrijving gekregen en zodoende was er geen probleem om ons te vinden.We danken DPWorld en vooral Simon voor het wonderwerk dat die doen.
Pasted Graphic 2
Oman: woestijn vanuit de lucht gezien

Om 3uur in de namiddag op 25 november aangekomen in Djibouti.De grote shock was onmiddellijk zichtbaar en voelbaar.We landden op de nationale luchthaven die tevens ook de Amerikaanse vliegbasis is.Dus algemeen verbod van te filmen.In de inkomhal was alles reeds op z'n Afrikaans ,heel chaotisch.Wij werden echter opgewacht en naar het hotel gebracht.Op de weg waren er al kinderen ,in lompen gekleed,om eten te bedelen.Zielig om te zien .Overal zien we hopen afval langs de weg liggen.Er zijn geen wegmarkeringen,geen wegwijzers maar wel rode lichten.70%van de bevolking leeft onder de armoedegrens.Ik vroeg aan Mohammed welke zijn de inkomsten van Djibouti.Antwoord:de uitbreiding van de haven (poort Suez kanaal en de Arabische zee)en de militaire basis.Toerisme kent Djibouti niet.

Alhoewel men aan de kust volop kan gaan duiken en snorkelen.
Onder water blijkt er meer te zien dan boven water...
Comments

Etappe: Oman deel 2

16 november 2013

Onze tweede dag in Oman.We reden terug door het Hajjargebergte naar Muscat,hoofdstad van Oman.Vandaag terug prachtig weer.Overal zie je hier forten,de ene mooier dan de andere en de  meeste worden gerenoveerd.De forten liggen meestal op de oude handelsroute tussen de zee en het binnenland door het gebergte.Zij dienden voor de verdediging van de handelsknooppunten.In Rustaq stopten we aan het Qalat al qestra fort.Het grote ,op een heuvel gelegen,fort is omgeven door een muur met elf torens.Spijtig dat het gesloten was omwille van restauratiewerken.Aan de prachtige houten deur sprak ik met Salah,een Omanier,die me heel wat uitleg over Oman gaf.Ik zei : Oman is bijzonder mooi maar vind het spijtig dat er zoveel afval ligt.Hij vertelde me dat daar de Indiërs de grootste oorzaak van waren.We zijn heel blij dat die komen werken voor ons want het zijn heel goedkope werkkrachten maar brengen ook hun gewoontes mee.Ze laten al hun afval overal achter,dat zagen we ook al in India,onze vorige reis.tijdens de weekends maken ze uitstappen maar de picknickresten laten ze achter.Terwijl hij me dat aan het vertellen was zag ik juist een Indiër een zak met afval op de hoek van de straat werpen.De stranden tussen de grote steden zijn werkelijk een stort.Onder het fort van Al Hazm loopt een falaj ( irrigatiekanaal) dat afkomstig is van de zeer vruchtbare wadi ( oase) van Rustaq.Hoe dichter we Muscat kwamen hoe mooier de straten en huizen.Muscat is een zeer mooie stad,naar mijn mening mooier dan Dubai.Al de nieuwe huizen zijn prachtig gebouwd in hun traditionele stijl,dus niet super futuristisch.Ze is trouwens ook een van de heetste hoofdsteden ter wereld.



17 november 2013

Op zoek naar de schildpadden.We reden langs de kust naar Sur.De kust is hier veel mooier.Het water is helder blauw ,met veel witte stranden(veel minder afval) mooie kliffen.In Sur (de stad met mooie houten deuren)bezochten we de Dohw-scheepswerven(iets echt naar Paul zijn goesting,hij was er niet van weg te krijgen)dit zijn de houten boten die ze gebruiken voor de onder andere de visvangst.De vraag naar de houten schepen daalt in deze moderne wereld.De boten worden al eeuwen gemaakt van teakhout.Een mengsel van haaientraan en suiker zorgt aan de buitenzijde voor bescherming;de binnenzijde bestreek men met een substantie op basis van wierook(komt van hun wierookbomen uit het zuiden).

Pasted Graphic 3
Dhow scheepswerven

In Ras al Jinz gingen we rond 21uur op zoek naar de groene zeeschildpadden.Omwille van een zwaar onweer(maar ongeveer 5keer per jaar)was het niet zeker of we ze zouden zien want dan is het zand niet ideaal.Ze komen uit de zee,graven diepe kuilen en leggen dan honderden eieren.Een handeling die 2a3uur in beslag neemt.Na 7weken kruipen de kleintjes eruit.Twee hebben we bezig gezien.Tof om te zien in het echt.Daarna langs de woestijn terug naar Muscat.

Pasted Graphic 4
Zeeschildpad heeft haar eitjes gelegd

Pasted Graphic 5
Slaapplaats op het strand, bij de schildpadden

Door de echte zandduinen zijn we niet geweest(geen juist vervoermiddel)maar hebben wel enkele dromedarissen gezien.

Grijs Paul en mp
Comments

Etappe: Oman deel 1

Een verkenning van Oman

Gisterenavond heeft Paul Thierry en nog een landgenote,Ingrid,die reeds verschillende jaren in Dubai woont,
speculaas leren maken. Vorige keer hadden we Ingrid, een zeer sympathiek meisje,leren kennen.
Ze is namelijk verzot op speculaas maar in Dubai is er alleen Lotus speculaas te vinden.Deze vindt ze niet bijster.
Paul beloofde dat hij voor haar speculaas ging maken.Dus we hadden de juiste ingrediënten  samengevoegd en zo is de beloofde speculaas er gekomen.
Dit ging natuurlijk met het nodige vocht en plezier gepaard.Het was een reuze avond,als afsluiting van Dubai.

Pasted Graphic

Vandaag dan vertrokken richting Oman. De grensovergangen daar hadden we een uur voor nodig,
eerst douane Dubai de volgende exit Dubai dan douane Oman,verzekering en visum Oman,paspoortcontrole
en als laatste immigratiecontrole.Het verdrag van Schengen zou hier wel handig zijn.

Al snel kregen we een heel ander landschap onder de wielen. Van zand ging het over naar gebergte,het Hajjargebergte,
een vrij donker gebergte met hier en daar oase's.
Hoe korter we bij kust van Oman kwamen hoe groener het werd,dadelpalmen,bananenbomen en zelf verschillende tuinen met allerlei groenten.
Het is net een lappendeken met de verschillende stroken met aubergines,kolen en kruiden.
We reden het grootste deel op highway naar Musqat maar soms verkenden we meer de strook naast de zee.
In de kleinere dorpen,vooral vissershavens, daar lagen de bootjes op de stranden,die er vrij vuil bijlagen.
Het leek meer een stort dan een zandstrand.

Ook het weer was een verandering.
Een zandstorm verstoorde duidelijk ons zicht op de weg en die was dan ook de voorloper van ons eerste onweersbui in het Midden Oosten.

Tot de volgende!
Bakker en copiloot
Comments

Back on the Road!

Beste volgers,

Zoals de meeste volgers wel reeds weten zijn we een twaalftal dagen terug in Belgie geweest.
Dit echter zonder nut,ook daar kregen we geen gehoor aan ons verzoek voor een visa voor Saoedi Arabie.
Paul was razend: die mannen,met hun lang,w it kleed en een keukenhanddoek rond hun hoofd, gaan onze reis niet verstoren!

Dus dan maar plan B.
Dit is niet met volle overtuiging maar ja,dat zal wel bij het avontuur horen.Ondertussen hebben we reeds vernomen dat de Saoedi's bezig zijn met heel wat buitenlanders die in het land werken terug naar huis te sturen door geen verlenging van hun visum te geven.Zo willen ze vermijden dat er grote groepen van dezelfde nationaliteit zich in hun land vestigen.Heel de situatie in het Midden Oosten doet geen goed aan de zaak.Blijkbaar kan men via het Oosten niet meer over land in Afrika geraken.

Zelfs Egypte weigert iedereen die met een busje of 4x4 het land binnen willen komen.Zij beweren dat die gemakkelijk worden gebruikt en omgebouwd worden in "bombing cars".Alles is nogmaals verstrengd sinds het verbod op de moslimbroeders.
De Saoedi's en Jordaniers steunen Egypte met heel wat financien.Saoedi is het land van de soennitische islam. Iran en Syrie zijn dan die van de sijieten.
Die eeuwige strijd voor de oppermacht blijft maar voortduren.Dit alles ten koste van ieders economie,want meer en meer toeristen blijven weg of worden geweerd.

Zo gaat onze reis stilaan lijken op een opeenvolging van vlieg-en bootreizen in plaats van een overland expeditie...

Dus dan toch plan B.
Via Oman gaan we dan richting Djibouti en zo geraken we dan in Afrika.Soedan hebben we dan wel gemist maar volgens de laatste berichten is het daar ook niet zo pluis.we gaan nu nog een weekje in Oman rond toeren en zo genieten we dan maar van dit blijkbaar zeer mooi land.Als we dit alles op voorhand geweten zaten we nu al veel verder.Maar wat nu al zeker weten is:reizen naar Afrika is het constant bijstellen van de route want alles verandert continu.
Gelukkig vinden we overal zeer vriendelijke mensen die ons willen helpen met de verschillende hindernissen.Dank aan Simon en Thierry!Jullie blijven onze echte vrienden. Agneta blijft onze grootste kopzorg,waardevolle spullen vergooi je zomaar niet.

Tot in Oman.
Comments