Bentley Journey To Kaapstad

Etappe: Ethiopië deel 1



Richting Ethiopie. Djibouti-Addis Abeba is wel een klein 1000 km. Dat is natuurlijk teveel. We proberen zo ver mogelijk te geraken.We moeten door de steenwoestijn en door het vulkanisch gebergte.De natuur is wel overweldigend maar de wegen,levensgevaarlijk.

Potholes: putten van wel een halve meter diepte.Het vrachtverkeer is tien maal drukker dan in Iran.Ethiopie moet alles naar Djibouti brengen want zij hebben geen zee.Bloedheet was het dan ook nog en snel kwamen we erachter dat we  met een 20 km per uur niet ver zouden raken.De weg van Djibouti naar Dikhil was redelijk.De Europese unie(ik veronderstel via Frankrijk )had de weg vernieuwd.Wat ge vernieuwd noemt.Na Dikhil was het echt niet meer te doen.Meer naast de weg in het zand dat was veiliger.Aan de grens van Djibouti geen enkel probleem ,op een kwartier was alles geregeld.Het was natuurlijk wel wat zoeken tussen al die hutten.Maar er is altijd wel iemand die de "ferranji"(blanke gezichten) wel de weg wijst.

De Ethiopische grens was wel wat anders.De paspoorten die waren vrij snel ingeschreven.Alles met de hand en ik moest zeggen hoe.De douane die wilden laten zien dat ze alles volgens de letters deden.Chassisnumber moesten ze zien.De bagage werd dooreen geschud,serienummers van de laptop en van de camera's,alles moest op het papiertje staan.Ik zei: ik moet een imput stempel hebben in mijn carnet.Welke stempel?Dat weet ik niet ,maar "i need a stamp".Na wat rond geloop en wat gebel werd er ineens een stempel uit de schuif gehaald.Of dit de juiste is dat interesseerde me niet.Er stond ene in met de juiste datum en een handtekening.Na een uur konden we verder.Nu nog aan benzine geraken,iedereen rijdt met diesel.Na verschillende tankstations te zijn binnengereden had er een op de black market benzine.wel duurder natuurlijk maar we hadden er.

De weg in Ethiopie was een stuk beter.Agneta kon toch ongeveer 90 km per uur rijden op sommige stukken.Na 8 uur bereikten we Mile.Dus ergens iets zoeken om te slapen.Een hotelletje(een verbeterde hut)het was proper en we konden ons toch wat verfrissen.Uit de douche kwam practisch geen water,3 sprieten,genoeg voor onze gezichten terug wat witter te krijgen.Als avondeten kregen we een injera voorgeschoteld .Een ietwat zure pannekoek met geitenvlees.Het vlees was niet slecht.Daar een fris Ethiopisch pintje bij.Dat smaakte echt goed.De vrachtwagens rijden hier dag en nacht maar wij niet.Dat is levensgevaarlijk.Naast de weg zie je vele verongelukte vrachtwagens en duizende banden.Morgen het tweeds stuk naar Addis Ababa.

De rit naar Addis Ababa was heel leuk tot Nazeret.De weg was niet altijd goed,veel onderbrekingen waardoor we in het zand moesten.Zoeken achter benzine was geen lachertje.Het laatste deel naar Addis Ababa:moordend.Heel slechte weg en overbevolkt door de trucks.Oude,versleten diesels die niet vooruit gaan en heel wat viezigheid uitspuwen.Vandaag is niet alleen ons uiterlijk zwart maar ik denk ook onze longen.Geen benzine alleen stinkende diesel en zwarte rook.Een stofmasker hadden we heel goed kunnen gebruiken.Ook Agneta heeft veel afgezien,het spatbord is gebroken aan een kant.Dat heeft ze te danken aan een van die verschrikkelijke Potholes .Als ik geweten had dat Addis Ababa zo'n chaos was dan had ik dat Paul en Agneta niet aangedaan. Ik heb moeten beloven dat dit de laatste grote city was.

Bye
Paul en Marie-paule
blog comments powered by Disqus