Oef, eindelijk mogen van Iran afscheid nemen en op naar nieuwe bestemming. Zaterdagmorgen vroeg opgestaan want er was een hoop werk. Mijn taak was eerst en vooral:alle de nodige papieren samen steken ,alles wat we eventueel nodig zouden hebben voor 2 dagen.Klaar om te vertrekken richting haven voor de oversteek naar Dubai.Wel benieuwd natuurlijk.

In de haven van Bandar Abbas (40 graden en een vochtigheid van 66%,want we zitten aan de zee) begon de miserie.Paul werd van het ene gebouw naar het andere gestuurd met telkens de nieuwe vraag:pasport! Telkens stonden er verschillende personen te gapen op die letters want ja ,ons alfabet en manier van schrijven was voor hun chineeś.

Omdat ik toch maar een vrouw ben hadden ze mij binnen (airco) niet nodig,Mijn taak was dan waakhond spelen bij de wagen en dit in volle zon.
Binnen het halfuur was ik drijfnat van het zweet want lange mouwen en kap op die vereiste bleef natuurlijk.Al bij al heel dat gedoe heeft geduurd tot laat in de namiddag.
De auto mocht in de transit zone en de laders zouden die in de boot zetten.

Hola! Paul in alle staten ,ik doe dat want die wagen mag niet alleen staan op een openbare weg en trouwens niemand kan daar met rijden.Na vele gebaren en wat blabla (in Iran spreekt spreekt zelden iemand een andere taal) mocht Paul dan toch de wagen onmiddellijk op de boot zetten.Wij gerust en gingen dan maar wat verfrissing en eten zoeken want het vertrek was voorzien voor 9uur s'avonds.

Na een maaltijd van droge rijst met een uitgedroogde kippenborst en een flesje water konden we nog 5 uur op een stoel zitten in de transit zone.Rondom ons kwamen meer en meer mensen met hopen zakken en dozen.Vrouwen in lange ,zwarte kledingstukken.Er waren er zelfs bij waar alleen maar de ogen zichtbaar waren en zelfs met een soort koperen masker op... Niet te geloven dat ze iemand zo ver krijgen.

Om 21 uur begon de inchecking.Alles werd grondig gecontroleerd ,alles door scanners ,iedereen werd afgetast ,alle zakken leeggemaakt,er moest eens iemand zijn met een bom of iets dergelijks.Terug in een nieuwe zaal:vrouwen apart en mannen apart ,voor de buitenlanders een uitzondering die mochten samen blijven..Zo maakten we kennis met een Duits koppel dat met het openbaar vervoer van Berlijn naar China trok.Ze waren nu al 2 maanden onderweg met hun rugzakken.Wel moedig en veel moeilijker dan wij.

Om 22 uur mochten we eindelijk de versleten ferry op.De indeling ervan leek op de indeling van een vliegtuig maar ook hier weer vrouwen vooraan en mannen achteraan.Wij mochten samen blijven.

Om 24 uur begon de vaartijd 10 uur varen.Heel de nacht in een zetel,slapen daar komt bijna niets van in huis.We kregen wel een maaltijd' rarara.....droge rijst met deze keer een droge kippenbil en water.Als ontbijt een mislukte pannekoek(behangpapier noemt Paul dat) met wat konfituur en smeerkaas en thee.Al bij al we kunnen nog wel lachen bij het zien van de maaltijd.



Om 12 uur komen we eindelijk weer van de boot,weer de vrouwen in een aparte bus,een gebouw in en weer hetzelfde liedje,vrouwen daar mannen hier.Maar na 2 uur papierenwerk en visum voor Dubai begon voor ons de ellende.

Het is hier de hajj!  DE voornaamsteperiode voor de moslims.Van over heel de wereld zakken ze af naarMekka.Alle openbare instellingen zijn in verlof.Dat betekent de douane werken niet.

Dus Agneta zit vast in de haven.Tussen honderden wagens staat ze daar,ons troetelkind.Iemand die Paul kent weet wat er dan gebeurd.Dan zet ik mijn tent hier neer,want die wagen mag daar niet blijven staan.Na vele telefoontjes en ook de hulp van de kapitein van de ferry(hele toffe kerel die ook engels sprak) mocht Agneta in een afgesloten ruimte staan.

Nu donderdag zou dan misschien toch iemand komen voor de controle van de wagen en dan kunnen we ze misschien wel vrijkrijgen ons Agneta.Dan maar een hotel zoeken want alles lijkt volzet te zijn.Na eetijdje belanden we dan toch in een mooi hotel( niet goedkoop)in hartje Dubai.

Na 48 uur voelen we ons vuil en smerig.Na een zalig bad en een lekkere!!!!! maaltijd kruipen we doodmoe ons bed in.Wat een weekend…

Heb wat tranen gelaten ,was de wanhoop nabij.De problemen zijn nog niet opgelost ,we proberen eerst wat te profiteren van Dubai .