Etappe: Bye-Bye Dubai!
23-Nov-2013
Agneta moest haar maar eens laten keuren door de "customs". Maar wat dacht je,natuurlijk niet in een twee drie, neen hoor.
De eerste waren gesloten,het was namelijk hun weekend.Dan op zoek naar een tweede.Die moesten natuurlijk"chassisnummer"zien,motorkap open en dan maar doen of ze iets zagen.Eindelijk hadden we dan onze exit in de carnet staan.maar nu kwam de kat natuurlijk op de koord.met deze exit mocht de wagen niet meer uit de haven en de boot vertrok nog niet vandaag.
Er was ons namelijk beloofd dat Paul de auto als laatste op de boot mocht zetten en haar ook mee helpen vast maken.Na heel wat telefoontjes kregen we dan toch gedaan dat ze in een gesloten ruimte kon staan voor een nacht en de volgende morgen kon Paul Agneta op haar plaats zetten.Voor we echter bij de boot waren moesten we vestjes en veiligheidsschoenen aandoen.Niet alleen Agneta had heel wat beziens,ook ik,wat doet nou een vrouw in onze haven? Voor al dit gedoe was er weer een volledige dag voorbij.
Op 24 november vertrok Agneta onder het waakzame oog van de Italiaanse captain.Dan ons,na al de nodige papieren( heel dure visa voor Djibouti) en de verschillende contacten met de mensen ,die ons zouden begeleiden om in de haven van Djibouti als eerste de auto van de boot te halen,konden we op maandag 25 november een vlucht van 3uur naar Djibouti nemen.Met toch wat tranen in de ogen namen we afscheid van onze redder in Dubai,Thierry Seys.
Wederom was het voor Paul een kleine nachtmerrie,een Boeing 737 met nauwe zitjes.We vlogen bij heel helder weer en zo doende konden we genieten van de uitgestrektheid van de woestijn over Oman,Stuk Saoedi(waar we nu duidelijk de pest aan hebben) en Jemen.
In het vliegtuig kregen we al meteen onze eerste contactman Mohammed Asour. Hij zal ons begeleiden voor al het papierwerk in Djibouti als tevens voor de nodige verzekeringen voor alle Afrikaanse landen die we gaan doorkruisen.Een heel toffe ,nette en vriendelijke kerel.Hij had van Hans De Jong ,persoon van DPWorld,onze beschrijving gekregen en zodoende was er geen probleem om ons te vinden.We danken DPWorld en vooral Simon voor het wonderwerk dat die doen.
Oman: woestijn vanuit de lucht gezien
Om 3uur in de namiddag op 25 november aangekomen in Djibouti.De grote shock was onmiddellijk zichtbaar en voelbaar.We landden op de nationale luchthaven die tevens ook de Amerikaanse vliegbasis is.Dus algemeen verbod van te filmen.In de inkomhal was alles reeds op z'n Afrikaans ,heel chaotisch.Wij werden echter opgewacht en naar het hotel gebracht.Op de weg waren er al kinderen ,in lompen gekleed,om eten te bedelen.Zielig om te zien .Overal zien we hopen afval langs de weg liggen.Er zijn geen wegmarkeringen,geen wegwijzers maar wel rode lichten.70%van de bevolking leeft onder de armoedegrens.Ik vroeg aan Mohammed welke zijn de inkomsten van Djibouti.Antwoord:de uitbreiding van de haven (poort Suez kanaal en de Arabische zee)en de militaire basis.Toerisme kent Djibouti niet.
Alhoewel men aan de kust volop kan gaan duiken en snorkelen.
Onder water blijkt er meer te zien dan boven water...
De eerste waren gesloten,het was namelijk hun weekend.Dan op zoek naar een tweede.Die moesten natuurlijk"chassisnummer"zien,motorkap open en dan maar doen of ze iets zagen.Eindelijk hadden we dan onze exit in de carnet staan.maar nu kwam de kat natuurlijk op de koord.met deze exit mocht de wagen niet meer uit de haven en de boot vertrok nog niet vandaag.
Er was ons namelijk beloofd dat Paul de auto als laatste op de boot mocht zetten en haar ook mee helpen vast maken.Na heel wat telefoontjes kregen we dan toch gedaan dat ze in een gesloten ruimte kon staan voor een nacht en de volgende morgen kon Paul Agneta op haar plaats zetten.Voor we echter bij de boot waren moesten we vestjes en veiligheidsschoenen aandoen.Niet alleen Agneta had heel wat beziens,ook ik,wat doet nou een vrouw in onze haven? Voor al dit gedoe was er weer een volledige dag voorbij.
Op 24 november vertrok Agneta onder het waakzame oog van de Italiaanse captain.Dan ons,na al de nodige papieren( heel dure visa voor Djibouti) en de verschillende contacten met de mensen ,die ons zouden begeleiden om in de haven van Djibouti als eerste de auto van de boot te halen,konden we op maandag 25 november een vlucht van 3uur naar Djibouti nemen.Met toch wat tranen in de ogen namen we afscheid van onze redder in Dubai,Thierry Seys.
Wederom was het voor Paul een kleine nachtmerrie,een Boeing 737 met nauwe zitjes.We vlogen bij heel helder weer en zo doende konden we genieten van de uitgestrektheid van de woestijn over Oman,Stuk Saoedi(waar we nu duidelijk de pest aan hebben) en Jemen.
In het vliegtuig kregen we al meteen onze eerste contactman Mohammed Asour. Hij zal ons begeleiden voor al het papierwerk in Djibouti als tevens voor de nodige verzekeringen voor alle Afrikaanse landen die we gaan doorkruisen.Een heel toffe ,nette en vriendelijke kerel.Hij had van Hans De Jong ,persoon van DPWorld,onze beschrijving gekregen en zodoende was er geen probleem om ons te vinden.We danken DPWorld en vooral Simon voor het wonderwerk dat die doen.
Oman: woestijn vanuit de lucht gezien
Om 3uur in de namiddag op 25 november aangekomen in Djibouti.De grote shock was onmiddellijk zichtbaar en voelbaar.We landden op de nationale luchthaven die tevens ook de Amerikaanse vliegbasis is.Dus algemeen verbod van te filmen.In de inkomhal was alles reeds op z'n Afrikaans ,heel chaotisch.Wij werden echter opgewacht en naar het hotel gebracht.Op de weg waren er al kinderen ,in lompen gekleed,om eten te bedelen.Zielig om te zien .Overal zien we hopen afval langs de weg liggen.Er zijn geen wegmarkeringen,geen wegwijzers maar wel rode lichten.70%van de bevolking leeft onder de armoedegrens.Ik vroeg aan Mohammed welke zijn de inkomsten van Djibouti.Antwoord:de uitbreiding van de haven (poort Suez kanaal en de Arabische zee)en de militaire basis.Toerisme kent Djibouti niet.
Alhoewel men aan de kust volop kan gaan duiken en snorkelen.
Onder water blijkt er meer te zien dan boven water...
blog comments powered by Disqus